Εάν υποψιαστώ ότι δεν θα μπει ουδείς στον κόπο να απαντήσει στον Αλέξανδρο Μπουρδούμη, θα πεθάνωωωωω, όπως έλεγε και ο Λάκης Λαζόπουλος!
Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης έδωσε μία συνέντευξη στην Νάνσυ Νικολαΐδου και το περιοδικό “Λοιπόν”.
Ανάμεσα στα άλλα που είπε, μετέφερε και τις σκέψεις του όσον αφορά το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, κάνοντας μία αναδρομή στο μεγάλο παρελθόν της.
Τι κάνει την Επίδαυρο ένα από τα πιο ξεχωριστά και περιώνυμα θέατρα στον πλανήτη;
Πολλοί μιλούν για τη μαγεία της Επιδαύρου και δεν θέλω να τους το χαλάσω, αλλά δεν υπάρχει καμιά μαγεία στην Επίδαυρο. Η Επίδαυρος αν θέλουμε να μιλήσουμε λίγο για το παρελθόν, ήταν ένα μεγάλο θεραπευτήριο. Αυτό ήταν η Επίδαυρος. Πήγαινε ο κόσμος για να γίνει καλά, γιατί θεωρούσαν ότι το θέατρο είναι ένα κομμάτι θεραπείας για κάποιον που νοσεί. Ό,τι μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά και θεραπευτικά. Οι μεγάλοι μας συγγραφείς όταν καθόντουσαν να γράψουν, δεν καθόντουσαν να γράψουν έργα για να… μαγέψουν τον κόσμο. “Μάστορες” ήταν που δημιουργούσαν κάποια έργα για την εποχή εκείνη. Το πέρασμα των χρόνων και η ιστορία τους έκανε τιτάνιους και στην πορεία ο λόγος τους αποδείχθηκε σοφός. Και τώρα, λοιπόν, δεν πάμε στην Επίδαυρο για να κάνουμε… μαγεία. Πηγαίνουμε για να παρουσιάσουμε ένα έργο στον κόσμο, το οποίο αν λειτουργήσει σωστά, αν το αποτέλεσμα είναι άρτιο και φυσικά ακολουθήσουν και οι θεατές, τότε ναι μπορεί να δημιουργηθεί μια μαγική στιγμή με την έννοια της μυσταγωγίας. Από εκεί και πέρα σίγουρα αυτό που κάνει ξεχωριστή την Επίδαυρο εκτός από την πολύτιμη ιστορία που κουβαλά, είναι ότι σου δημιουργεί την αίσθηση της αγκαλιάς. Ό,τι είναι ένα θέατρο που αγκαλιάζει τον κόσμο. Όταν λοιπόν εμείς οι ηθοποιοί πηγαίνουμε στην Επίδαυρο, είμαστε ουσιαστικά οι συνεχιστές της ιστορίας. Δεν υπάρχει, λοιπόν, μαγεία στην Επίδαυρο έτσι γενικά και αόριστα. Ομορφιά υπάρχει.